مجله خبری مساجد

بعداز مرگ یزید
بیعت با مروان بن حکم
هنگامی عبدالله بن زبیر در مدینه اقتدار گرفت، مروان بن حکم به سوی حجاز رفت تا با وی به خلافت بیعت نماید، البته ابن زیاد در بَثَنیه مروان را ملاقات کرد و او را از آن شغل دستگیر و به او عهدوپیمان اعطا کرد که در‌صورتی‌که وی خویش مدعا خلافت خواهد شد، پشتوانه وی خواهد بود. مروان رجوع و برگشت و ابن زیاد نیز به دمشق رفت و ضحاک بن قیس را که از عموم شهر برای ابن زبیر بیعت گرفته بود، فریفت و از شهر خارج راند و برای مروان بیعت گرفت. در پیکار مروانیان با ضحاک بن قیس، که به ناکامی ضحاک انجامید، ابن زیاد، فرماندهی سواران مروان را بر ذمه مسجد امین مشهد داشت.[۲۹]

در عصر حکومت مروان، عبیدالله نیز در دمشق بود. هنگامی توابین به سرکردگی سلیمان بن صُرَد خُزاعی به خونخواهی حسین بن علی(ع) قیام کردند، مروان، ابن زیاد را به رویارویی آن ها ارسال کرد و حکومت عراق را به شرط غلبه بر آن به او بخشید.[۳۰] هنگامی عبیدالله به جزیره رسید، از مرگ مروان(۶۵ق /۶۸۵م) مطلع شد، اما به جلو رفتن خویش افزود.

سرکوب قیام توابین
نوشته‌ی علمیٔ مهم: قیام توابین
سرنوشت در اواخر جمادی الاول سال ۶۵ق در عین الورده پیکار خونینی میان سپاه ابن زیاد و توابین درگرفت که به کشته شدن سلیمان و یارانش انجامید.[۳۱]

مقابله با سپاه مختار
ابن زیاد آن‌گاه سرگرم فرمان بردار ساختن شهرهای جزیره شد که قبل از آن با ابن زبیر بیعت کرده بودند. وی آغاز به عراق که مختار ثقفی در آن‌جا علیه امویان و به خونخواهی حسین بن علی(ع) قیام کرده بود، نمی‌پرداخت، البته سرنوشت به موصل، که در مشت کارداران مختار بود حمله کرد. دوستداران مختار به تکریت عقب نشستند و مختار را از حمله ابن زیاد با خبر کردند. مختار نیز سپاهی را به تقابل ارسال کرد. سپاه مختار، سپاهی را که ابن زیاد به سوی آن‌ها پیامبر بود، باخت اعطا کرد. (۱۰ ذیحجه سال ۶۶ قمری).[۳۲]

مرگ ابن زیاد
بعداز برد لشکریان مختار، ابن زیاد خویش با سپاه به سوی آن‌ها آمد، و سپاه مختار عقب گردهمایی. مختار که اصولاً در ادامه هلاک ابن زیاد و کسان دیگری بود که در اتفاق کربلا دست داشتند، ابراهیم بن صاحب و مالک اشتر را با سپاه به تقابل ابن زیاد ارسال کرد. ابراهیم که می‌خواست پیش از ورود ابن زیاد به مرزوبوم عراق، به او رسد، در کنار دریا رود خازر مجاورت روستایی به اسم باربیثا در ۵ فرسخی موصل به لشکر شام رسید. در نبرد شدیدی که در میان عراقیان و شامیان استارت شد، ابن زیاد ناکامی خورد (محرم ۶۷) و همپا با یارانش به قتل رسید. براساس روایتی از ابومخنف، بیان کننده ابراهیم بن اشتر خویش در پیکار بدن به بدن، ابن زیاد را به قتل رسانید.[۳۳]

بعداز مرگ یزید
بیعت با مروان بن حکم
هنگامی عبدالله بن زبیر در مدینه اقتدار گرفت، مروان بن حکم به سوی حجاز رفت تا با وی به خلافت بیعت نماید، البته ابن زیاد در بَثَنیه مروان را ملاقات کرد و او را از آن شغل دستگیر و به او عهدوپیمان اعطا کرد که در‌صورتی‌که وی خویش مدعا خلافت خواهد شد، پشتوانه وی خواهد بود. مروان رجوع و برگشت و ابن زیاد نیز به دمشق رفت و ضحاک بن قیس را که از عموم شهر برای ابن زبیر بیعت گرفته بود، فریفت و از شهر خارج راند و برای مروان بیعت گرفت. در پیکار مروانیان با ضحاک بن قیس، که به ناکامی ضحاک انجامید، ابن زیاد، فرماندهی سواران مروان را بر ذمه مسجد امین مشهد داشت.[۲۹]

در عصر حکومت مروان، عبیدالله نیز در دمشق بود. هنگامی توابین به سرکردگی سلیمان بن صُرَد خُزاعی به خونخواهی حسین بن علی(ع) قیام کردند، مروان، ابن زیاد را به رویارویی آن ها ارسال کرد و حکومت عراق را به شرط غلبه بر آن به او بخشید.[۳۰] هنگامی عبیدالله به جزیره رسید، از مرگ مروان(۶۵ق /۶۸۵م) مطلع شد، اما به جلو رفتن خویش افزود.

سرکوب قیام توابین
نوشته‌ی علمیٔ مهم: قیام توابین
سرنوشت در اواخر جمادی الاول سال ۶۵ق در عین الورده پیکار خونینی میان سپاه ابن زیاد و توابین درگرفت که به کشته شدن سلیمان و یارانش انجامید.[۳۱]

مقابله با سپاه مختار
ابن زیاد آن‌گاه سرگرم فرمان بردار ساختن شهرهای جزیره شد که قبل از آن با ابن زبیر بیعت کرده بودند. وی آغاز به عراق که مختار ثقفی در آن‌جا علیه امویان و به خونخواهی حسین بن علی(ع) قیام کرده بود، نمی‌پرداخت، البته سرنوشت به موصل، که در مشت کارداران مختار بود حمله کرد. دوستداران مختار به تکریت عقب نشستند و مختار را از حمله ابن زیاد با خبر کردند. مختار نیز سپاهی را به تقابل ارسال کرد. سپاه مختار، سپاهی را که ابن زیاد به سوی آن‌ها پیامبر بود، باخت اعطا کرد. (۱۰ ذیحجه سال ۶۶ قمری).[۳۲]

مرگ ابن زیاد
بعداز برد لشکریان مختار، ابن زیاد خویش با سپاه به سوی آن‌ها آمد، و سپاه مختار عقب گردهمایی. مختار که اصولاً در ادامه هلاک ابن زیاد و کسان دیگری بود که در اتفاق کربلا دست داشتند، ابراهیم بن صاحب و مالک اشتر را با سپاه به تقابل ابن زیاد ارسال کرد. ابراهیم که می‌خواست پیش از ورود ابن زیاد به مرزوبوم عراق، به او رسد، در کنار دریا رود خازر مجاورت روستایی به اسم باربیثا در ۵ فرسخی موصل به لشکر شام رسید. در نبرد شدیدی که در میان عراقیان و شامیان استارت شد، ابن زیاد ناکامی خورد (محرم ۶۷) و همپا با یارانش به قتل رسید. براساس روایتی از ابومخنف، بیان کننده ابراهیم بن اشتر خویش در پیکار بدن به بدن، ابن زیاد را به قتل رسانید.[۳۳]